موفقیت درمان سرطان کودکان؛ بازگشت به زندگی عادی – خبرگزاری مهر ایران و جهان

به گزارش خبرگزاری مهر، نجات جان یک کودک مبتلا به سرطان پایان درمان نیست. این آغاز مسئولیتی است که تا سال ها پس از خاموش شدن بیماری ادامه دارد. کودکی که از سرطان جان سالم به در برده است باید بتواند بدون عوارض جانبی ناتوان کننده به زندگی عادی بازگردد. هدفی که امروزه در کنار افزایش میزان بقا، به یکی از مهم ترین دغدغه های متخصصان سرطان کودکان در جهان تبدیل شده است.

افزایش نرخ بقای کودکان مبتلا به سرطان تنها به معنای نجات جان آنها نیست. کیفیت زندگی پس از درمان نیز به همان اندازه مهم است. همزمان با اجرای برنامه ابتکاری جهانی برای سرطان کودکان (GICC) سازمان جهانی بهداشت و هدف این سازمان برای افزایش بقای این کودکان در کشورهای کم درآمد و متوسط، توجه به درمان های مبتنی بر ریسک و مراقبت های شخصی بیش از پیش در کانون توجه کارشناسان قرار گرفته است.

میترا قالیبافیان، متخصص رادیو انکولوژی به نقش درمان شخصی در مدیریت مدولوبلاستوما، یکی از شایع ترین تومورهای مغزی دوران کودکی پرداخت.

او معتقد است؛ موفقیت درمان تنها زمانی معنا پیدا می کند که کودک پس از پایان درمان با کمترین عوارض ممکن به زندگی عادی بازگردد.

قالیبافیان بیان کرد: هدف سازمان بهداشت جهانی رسیدن به حداقل 60 درصد نرخ بقای کودکان مبتلا به سرطان در کشورهای با درآمد کم و متوسط ​​تا سال 2030 است که در حال حاضر این میزان در این گروه از کشورها حدود 10 تا 30 درصد است.

وی افزود: بنابراین تا سال 2030 با جمعیت قابل توجهی از افرادی مواجه خواهیم بود که در کودکی به سرطان مبتلا شده و بهبود یافته اند. افرادی که به آنها “بازمانده از سرطان” می گویند. این افراد ممکن است با عوارض دیررس و جانبی ناشی از درمان در سال های بعد دست و پنجه نرم کنند. به همین دلیل است که از هم اکنون باید برای آن زمان آماده باشیم.

این متخصص رادیو انکولوژی گفت: اولین مرحله آمادگی به خود فرآیند درمان برمی گردد. از آنجایی که بسیاری از عوارض ناشی از درمان است، درمان های امروزی باید به دقت محاسبه و بر اساس میزان تهاجم بیماری باشد. این رویکرد، درمان سازگار با ریسک نامیده می شود.

وی ادامه داد: بیماری که در گروه پرخطر قرار دارد، احتمال عود آن بیشتر است یا بیماری او تهاجمی تر است، باید درمان قوی تری دریافت کند. طبیعی است که این فرد ممکن است در آینده با عوارض بیشتری مواجه شود، اما این عوارض موجه است; زیرا برای حفظ جان بیمار مجبور به درمان شدیدتر شدیم. با این حال باید برای آینده این کودکان نیز برنامه ریزی کرد و از عوارض احتمالی مراقبت کرد.

قالیبافیان گفت: از سوی دیگر، بیماری که در گروه کم خطر قرار دارد و احتمال عود بیماری در او کمتر است، باید درمان متعادل تری دریافت کند تا با عوارض کمتری مواجه شود. به خصوص که احتمال بهبودی او بیشتر است. بنابراین درمان باید متعادل باشد و علاوه بر افزایش بقا، کیفیت زندگی بیمار را نیز بهبود بخشد. یعنی فرد بتواند به شرایط عادی و اولیه زندگی خود بازگردد.

وی افزود: با توجه به این دو نکته یعنی درمان مبتنی بر ریسک و حفظ کیفیت زندگی می توان با بیماری مدولوبلاستوما مقابله کرد. پس از سرطان خون، تومورهای مغزی یکی از شایع ترین تومورهای دوران کودکی هستند و متأسفانه یکی از مهم ترین علل مرگ و میر ناشی از سرطان در کودکان هستند. در میان این تومورها، مدولوبلاستوما یکی از شایع ترین مواردی است که نیاز به درمان چند تخصصی دارد.

قالیبافیان تاکید کرد: بر اساس رفتار تومور، یعنی اینکه تومور تهاجمی تر است یا آرامتر، باید تصمیم بگیریم که چه نوع درمانی و با چه شدتی برای بیمار مناسب است. این رویکرد «پزشکی شخصی» یا «مراقبت شخصی» نامیده می شود.

وی افزود: بنابراین هدف از سخنرانی بررسی نقش درمان شخصی در یکی از شایع ترین تومورهای مغزی در کودکان است. توموری که درمان آن نیازمند مشارکت سه روش اصلی یعنی جراحی، پرتودرمانی و شیمی درمانی است. باید از این روش ها به گونه ای استفاده کنیم که بر اساس رفتار تومور علاوه بر درمان به موقع بیماری، کودک با عوارض کمتری به جامعه بازگردد.

قالیبافیان گفت: در کشورهای پیشرفته این کودکان حدود 70 تا 80 درصد شانس بهبودی دارند. اگر هدف ما این است که در چارچوب برنامه GICC به چنین آماری نزدیک شویم، از این پس باید با کودکان درست رفتار کنیم. به گونه ای که بهبودی حاصل شود و عوارض درمانی تا حد امکان کاهش یابد.

وی افزود: برای تحقق چنین رویکردی چند سالی است که هم بحث درمان چندتخصصی و هم راهبرد تحول درمان در موسسه مهک دنبال می شود.

قالیبافیان گفت: البته موضوع دیگری هم وجود دارد. معمولاً وقتی صحبت از بیولوژی مولکولی می شود، اولین واکنش کادر درمان این است که امکانات لازم برای انجام چنین تحقیقاتی به طور کامل در کشور مهیا نیست. این چالش باید در شرایطی بررسی شود که اکثر موارد سرطان دوران کودکی در کشورهای کم درآمد و با درآمد متوسط ​​رخ می دهد و هدف برنامه های جهانی افزایش پیش آگهی و میزان بقای کودکان در این کشورها است.

وی افزود: اگر همه دست اندرکاران نه تنها در بیمارستان محک بلکه در مراکز دیگر به اهمیت این موضوع اعتقاد داشته باشند و همه با یک هدف مشترک حرکت کنیم، در نهایت می توانیم راه حل و مسیر مناسبی برای این مشکلات پیدا کنیم.

قالیبافیان گفت: در نهایت رویکرد درمانی شخصی نه تنها یک انتخاب علمی، بلکه یک ضرورت برای آینده بیماران سرطانی است. حرکت از درمان‌های «یک اندازه» به درمان‌های دقیق و مبتنی بر ریسک، تلاشی است برای «بقا» نه فقط یک عدد در آمار، بلکه برای بازگرداندن بیماران، از جمله کودکان مبتلا به سرطان، به آغوش زندگی و رویاهایشان.