به گزارش خبرگزاری مهر، مهدی تهرانی دوست با تاکید بر اینکه اسکیزوفرنی یک اختلال تک بعدی نیست، اظهار کرد: این بیماری با توجه به سن ابتلا، تظاهرات مختلفی به صورت طیف وسیع دارد. در نوجوانی و جوانی با پدیده «از هم گسیختگی رفتاری و عاطفی» مواجه هستیم که فرد را در برقراری ارتباط با واقعیت و هنجارهای اجتماعی با چالش جدی مواجه می کند.
وی افزود: در سنین بالاتر علائم دیگر بیماری مانند هذیان سوء ظن و توهمات شنیداری (شنیدن صداهای دستوری) بیشتر خودنمایی می کند که می تواند منجر به قطع ارتباط فرد با محیط و رفتارهای پرخاشگرانه شود.
این روانپزشک با اشاره به مزمن بودن این بیماری (نیاز به حداقل 6 ماه علائم برای تشخیص قطعی)، ضمن دعوت از خانواده ها برای پرهیز از ترس از مداخلات پزشکی، گفت: نسل جدید داروهای روانپزشکی با اثربخشی بالا و عوارض محدود، افق های روشنی را در کنترل این بیماری باز کرده است. با این حال، درمان تنها به دارو محدود نمی شود.
به گفته وی مداخلات غیردارویی، روان درمانی حمایتی و «توانبخشی شناختی» نقش مکمل در بازیابی ظرفیت های ذهنی، تمرکز و توجه از دست رفته بیمار دارد تا فرد بتواند به زندگی در جامعه بازگردد.
بد انگاری؛ مسئولیت اجتماعی خانواده و جامعه
تهرانیدوست بر ضرورت اصلاح نگرش عمومی نسبت به بیماران اسکیزوفرنی تاکید کرد و تصریح کرد: اسکیزوفرنی به معنای طرد شدن از جامعه نیست. بستری شدن در بیمارستان تنها محدود به شرایط حاد و اولیه برای شروع درمان است و پس از آن باید بیمار را در یک محیط امن خانوادگی و اجتماعی قرار داد. تداوم حمایت عاطفی و اجتماعی کلیدی ترین ابزار برای کاهش «انگ» و کمک به تثبیت وضعیت بیمار است.
استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران ضمن ابراز امیدواری نسبت به پیشرفت های علمی پیش رو از خانواده ها خواست با افزایش دانش تخصصی و حفظ پیوند عاطفی با بیمار از پیشرفت آسیب های روحی و روانی جلوگیری کرده و مسیر هموارتری را برای بازگشت این عزیزان به زندگی عادی ترسیم کنند.
