به گزارش خبرگزاری سلامت، یکی از اعضای هیات علمی پژوهشکده عالی پزشکی انتقال خون این ناجیان کوچک را اینگونه معرفی می کند: پلاکت ها اجزای کوچکی در خون هستند که وظیفه اصلی آنها ایجاد لخته و بند آوردن خونریزی است. یک بریدگی کوچک روی دست خود تصور کنید. این پلاکت ها هستند که به سرعت به محل آسیب می چسبند و مانند یک پانسمان طبیعی خونریزی را متوقف می کنند.
محمدحسام رفیعی توضیح می دهد: دریافت پلاکت سالم از اهداکنندگان داوطلب برای بیمارانی که پلاکت کافی در بدن خود نمی سازند و یا پلاکت هایشان به درستی کار نمی کند حیاتی است و همیشه به این محصول نیاز دارند.
وی بیماران تحت شیمی درمانی یا پرتودرمانی (مانند بیماران سرطانی) و بیماران مبتلا به لوسمی (سرطان خون) را از جمله این بیماران دانست و افزود: افراد مبتلا به بیماری های خونی مانند آپلاستیک; بیمارانی که تحت عمل های جراحی بزرگ (مانند جراحی قلب یا پیوند اعضا) قرار می گیرند و قربانیان تصادفات با خونریزی شدید به پلاکت نیاز دارند.
این عضو هیئت علمی تصریح می کند: وابستگی حیاتی این بیماران به پلاکت از یک سو و طول عمر 3 تا 5 روزه پلاکت ها از سوی دیگر، ارائه مستمر این موهبت نجات بخش را ضروری می سازد.
اهدای پلاکت هم به صورت تکی (تک اهداکننده) و از طریق دستگاه فرزیس و هم از خون کامل (پلاکت تصادفی) امکان پذیر است که پس از طی مراحل پردازش جدا شده و به دست بیماران می رسد. اما آنچه از همه مهمتر است ادامه اهدای این ماده حیاتی است زیرا عمر کوتاه این محصول نگهداری از آن را غیرممکن می کند.
رفیعی تاکید می کند: اگر اهداکنندگان بخواهند فقط پلاکت خود را اهدا کنند می توانند در مراجعه به مراکز اهدای خون اعلام کنند تا برای اهدای این ماده نجات دهنده راهنمایی شوند.
