افزایش امید به زندگی مردم با سالهای بیشتر بیماری همراه است – خبرگزاری مهر ایران و جهان

سلامت جو به نقل از مدیسین نت، محققان گزارش دادند که شکاف جهانی تفاوت بین امید به زندگی کل و سال های زندگی سالم تقریباً دو سال در یک نسل افزایش یافته است و از ۸.۸ سال در سال ۱۹۹۰ به ۱۰.۷ سال در سال ۲۰۲۳ رسیده است.

بدتر از آن، محققان دریافتند، این سلامت ضعیف در طول عمر بزرگسالان به جای سال‌های پایانی گسترش می‌یابد، که نشان می‌دهد افراد سال‌های بیشتری را با بیماری و ناتوانی زندگی می‌کنند.

دکتر کریستوفر موری، مدیر موسسه سنجش و ارزیابی سلامت در دانشکده پزشکی دانشگاه واشنگتن و محقق ارشد این مطالعه گفت: «یافته‌های ما نشان می‌دهد که دستاوردهای آینده در سلامت جمعیت نه تنها از کمک به مردم برای زندگی طولانی‌تر، بلکه از کمک به آنها برای داشتن زندگی سالم‌تر حاصل می‌شود».

موری در یک بیانیه خبری گفت: «پیشرفت در سالمندی سالم باید نه تنها با طول عمر، بلکه با طول عمر سلامت، با سرمایه‌گذاری بیشتر در پیشگیری، مدیریت طولانی‌مدت بیماری و مراقبت‌های مزمن برای کاهش سال‌های زندگی در سلامت ضعیف سنجیده شود».

برای این مطالعه، محققان روند پیری سالم را از سال 1990 تا 2023 بررسی کردند و تغییرات امید به زندگی و امید به زندگی سالم را ردیابی کردند.

این مطالعه نشان داد که امید به زندگی کلی از زیر 65 سال به حدود 74 سال در این دوره افزایش یافته است.

امید به زندگی سالم نیز افزایش یافته است، اما نه به این سرعت – از حدود 56 سال در سال 1990 به 63 سال در سال 2023.

ایالات متحده با میانگین 14 سال در وضعیت بد بهداشتی، بیشترین نابرابری ملی را در میزان ابتلا داشت و پس از آن استرالیا با 13.9 سال و کانادا با 13.7 سال قرار دارند.

اما این الگو در سطح جهانی سازگار بود، به طوری که مردم در همه جا با افزایش امید به زندگی و سال‌های سپری شده با بیماری یا ناتوانی مواجه بودند.

کشورهای پردرآمد با میانگین تقریبا 13 سال بیشترین شکاف مرگ و میر را داشتند در حالی که کشورهای جنوب صحرای آفریقا با 9 سال کمترین فاصله را داشتند.

در تمام مناطق، زنان به طور مداوم طولانی‌تر از مردان عمر می‌کردند، اما سال‌های بیشتری را نیز در وضعیت سلامت ضعیف سپری کردند. میانگین فاصله مرگ و میر برای زنان حدود 12 سال است، در حالی که این فاصله برای مردان کمی بیش از 9 سال است.

به گفته محققان، کمردرد و سایر اختلالات اسکلتی عضلانی محرک اصلی شکاف مرگ و میر و پس از آن اختلالات روانی مانند افسردگی و اضطراب بودند. سایر محرک‌ها شامل کاهش شنوایی مرتبط با افزایش سن، زمین خوردن و آسیب‌های غیرعمدی و بیماری‌های مزمن بود.

سال های طولانی عدم سلامتی با عوامل خطر قابل پیشگیری یا کنترل، از جمله قند خون بالا، وزن اضافی بدن، سوء تغذیه و سیگار کشیدن همراه بود.