به گزارش خبرگزاری سلامت، «پرواز رنگ ها» تنها یک نمایشگاه هنری نیست؛ دریچه ای به دنیای بیمارانی است که با وجود درد و رنج مداوم و محدودیت های جسمی، هنر را زبان زندگی خود کرده اند. آثاری خلق شده توسط دستانی که گاه کوچکترین تماسی با اشیا دردناک مییابند، اما همچنان توانستهاند رنگ، احساس و امید را بر بوم و صنایع دستی بنشانند. این نمایشگاه تلاشی است برای تبدیل نگاه جامعه از بیماری به توانمندی، از محدودیت به خلاقیت و از رنج به تاب آوری.
ایستگاه متروی امام خمینی تهران، این بار نه تنها محل عبور و مرور و شتاب روزانه شهروندان است، بلکه میزبان روایت هایی از رنگ، امید و زندگی است. نمایشگاه «پرواز رنگ ها» فرصتی را برای رهگذران فراهم کرده است تا با دنیای متفاوت مردمی آشنا شوند که با وجود تحمل دردهای جسمی و محدودیت های فراوان، خلاقیت و امید را در میانه مسیرهای شلوغ شهر با نمایش نقاشی ها و کاردستی های بیماران پروانه ای به تصویر کشیده اند. این نمایشگاه سعی دارد صدای بیمارانی باشد که رنج هایشان گاه کمتر دیده می شود اما هنرشان می تواند دریچه ای برای شناخت بیشتر جامعه از زندگی آنها بگشاید.
وقتی با تک تک آنها صحبت می کنم متوجه دردها و رنج هایی می شوم که می کشند، اما جالب توجه مردم به این نمایشگاه و حضورشان در میان پروانه ها و استقبال از هنر دستان رنجورشان است.
پرواز رنگ ها در سایه چالش های زیستی; وقتی هنر «پروانه ها» با موانع جامعه برخورد می کند
در حالی که رنگ ها و طرح های نمایشگاه «پرواز رنگ ها» توانست چشم هر بیننده ای را به خود خیره کند و شکوه خلاقیت هنرمندان «پروانه» را به نمایش بگذارد، اما در لایه های زیرین این جشن زیبایی، واقعیت های تلخ اجتماعی خودنمایی می کرد. در میان جمعیتی که برای تماشای این آثار خیره کننده گرد آمده بودند، تضاد عجیبی بین ظرافت آثار هنری و دشواری های ملموس حضور این هنرمندان در فضای عمومی مشهود بود.
حاشیه های نمایشگاه، فراتر از یک نمایش ساده، بازتابی از مبارزه روزانه برای «حضور» بود. مشاهده حضور خانواده های این هنرمندان که در راه رسیدن به محل نمایشگاه با تجهیزات کمکی و چالش های جدی دست و پنجه نرم می کردند، نظر هر مخاطبی را به خود جلب کرد.
برای این خانوادهها، یک «رفت و آمد» ساده در پایتخت یک فعالیت روزمره نیست، بلکه یک «ماموریت دشوار» است که به محدودیتهای زیرساختی، نبود مسیرهای مناسب با ویلچر و عدم دسترسی آسان به سیستم حملونقل عمومی وابسته است. این تضاد بین پرواز تخیل در تابلوها و ترافیک سنگین خیابان ها نشان دهنده شکاف عمیقی بین توانایی های هنری این عزیزان و آمادگی زیرساخت های شهری است.
نمایشگاه «پرواز رنگ ها» نه تنها یک رویداد هنری است، بلکه فریادی آرام برای توجه بیشتر جامعه و مسئولان است. خانوادههای پروانهها که در پشت هر اثر هنری، نگاههای سنگین یا سختیهای جسمی را متحمل میشوند، به نوعی حمایت فراتر از تحسین گذرا نیاز دارند. آنها نیاز به حمایت ساختاری در زمینه دسترسی شهری و حمایت معنوی جامعه برای پذیرش بدون قضاوت دارند. اگر می خواهیم این پروازها واقعا به آسمان برسد، ابتدا باید موانع سنگین جاده ای در جامعه و زیرساخت ها را از پای این هنرمندان برداریم تا هنرشان نه در سایه سختی های ترافیکی، که در اوج درخشش دیده شود.
