به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از وبدا، علی مطلق گفت: سرطان یک بیماری نسبتا شایع است و همین شیوع بالا باعث شده است که نیازهای درمانی و حمایتی بیماران سرطانی از جمله نیاز به خون و فرآورده های خونی از اهمیت ویژه ای برخوردار شود.
وی با اشاره به روش های مختلف درمان سرطان افزود: بیماران سرطانی با طیف وسیعی از درمان ها از جمله جراحی، شیمی درمانی، درمان های سیستمیک، پرتودرمانی و هورمون درمانی مواجه هستند و هر یک از این روش ها به طور مستقیم یا غیرمستقیم می تواند باعث اختلالات خونی و نیاز به تزریق خون شود.
مطلق ادامه داد: بیماران سرطانی که نیاز به جراحی دارند نیز مانند سایر بیماران جراحی ممکن است در حین یا بعد از عمل نیاز به تزریق خون و فرآورده های خونی داشته باشند اما این تنها دلیل نیاز این بیماران به خون نیست.
دبیر کارگروه ملی پیشگیری و کنترل سرطان وزارت بهداشت، مزمن بودن سرطان را مورد تاکید قرار داد و گفت: سرطان به عنوان یک بیماری مزمن می تواند تاثیرات قابل توجهی بر بدن داشته باشد؛ بنابراین سرطان به عنوان یک بیماری مزمن می تواند تاثیرات قابل توجهی بر بدن داشته باشد. از جمله اختلالات تغذیه ای و مشکلات جذب مواد مغذی که در نهایت ممکن است منجر به کم خونی شود.
موتلفه تصریح کرد: علاوه بر این در برخی موارد خود بیماری سرطان می تواند مغز استخوان را درگیر کند و بر روند تولید گلبول های قرمز، گلبول های سفید و پلاکت ها تأثیر بگذارد.
وی ادامه داد: از سوی دیگر درمان هایی مانند شیمی درمانی و سایر درمان های سیستمیک به دلایل مختلف می تواند در تولید سلول های خونی اختلال ایجاد کند. همچنین پرتودرمانی به ویژه در نواحی خاصی از بدن مانند لگن ممکن است بر تولید گلبول های سفید و قرمز خون تأثیر منفی بگذارد.
دبیر کارگروه سرطان همچنین افزود: به دلایل ذکر شده هم خود سرطان و هم درمان های آن می تواند باعث کاهش فاکتورهای خونی و افزایش نیاز بیماران به فرآورده های خونی شود.
موتلفه با اشاره به نوع فرآورده های مورد نیاز بیماران سرطانی تصریح کرد: بیماران سرطانی به جز گلبول های قرمز ممکن است بیشترین نیاز را به پلاکت و سپس در برخی موارد به پلاسمای تازه منجمد داشته باشند. با این حال، نیاز به پلاسما نسبتا کمتر است.
دبیر کارگروه ملی پیشگیری و کنترل سرطان وزارت بهداشت بر اهمیت تامین به موقع خون تاکید کرد و گفت: کمبود خون می تواند باعث اختلال در انجام اعمال جراحی لازم برای بیماران سرطانی شود و حتی در برخی موارد درمان های سیستمیک مانند شیمی درمانی را با مشکل مواجه کند یا پاسخ درمانی را کاهش دهد.
وی با اشاره به تاثیر مستقیم وضعیت خون بر کیفیت زندگی بیماران افزود: پارامترهای خونی طبیعی یا نزدیک به نرمال برای بیماران تحت شیمی درمانی یا رادیوتراپی از اهمیت بالایی برخوردار است. در برخی موارد بدون اصلاح این شاخص ها اساسا امکان ادامه درمان وجود ندارد و حتی در صورت انجام درمان نیز پاسخ بیمار کاهش می یابد.
موتلفه ادامه داد: کمبود گلبول های قرمز می تواند باعث خستگی و ضعف مفرط شود، کاهش گلبول های سفید خطر ابتلا به عفونت و بستری شدن در بیمارستان را افزایش می دهد و کمبود پلاکت نیز احتمال خونریزی راحت تر و خطرناک تر را افزایش می دهد.
وی با تاکید بر نقش حیاتی اهدای خون تصریح کرد: اهدای خون برای بیماران سرطانی بسیار مهم است. هم برای انجام به موقع جراحی ها، هم برای افزایش اثربخشی درمان هایی مانند شیمی درمانی و رادیوتراپی، هم برای افزایش امید به زندگی و هم برای بهبود کیفیت زندگی این بیماران.
دبیر کارگروه ملی پیشگیری و کنترل سرطان وزارت بهداشت گفت: احتمال بروز سرطان در طول زندگی هر فرد حدود 15 تا 20 درصد است. عدد قابل توجهی که نشان می دهد هر یک از ما ممکن است در طول زندگی یا در بین اعضای خانواده خود با این بیماری مواجه شویم. در یک خانواده پنج نفره، این احتمال وجود دارد که حداقل یک نفر در طول زندگی خود به سرطان مبتلا شود.
مطلق افزود: بر این اساس اهدای خون اقدامی است که شاید برای اهداکننده چندان سخت نباشد اما می تواند نقش تعیین کننده ای در حفظ جان و ارتقای کیفیت زندگی بیماران سرطانی و حتی عزیزان خودمان داشته باشد.
