در این مقاله مروری، محققان دانشگاه علوم پزشکی تهران و موسسات همکار استدلال میکنند که التهاب مزمن ناشی از آندومتریوز نیز میتواند خطر سکته مغزی را افزایش دهد – و آنها یک استراتژی درمانی نوآورانه با استفاده از هیدروژلهای تزریقی پیشنهاد میکنند که مستقیماً ضایعات آندومتریوز را هدف قرار میدهند. اگرچه ایده پیشنهادی آنها امیدوارکننده است، اما هنوز در آزمایشات بالینی آزمایش نشده است.
آندومتریوز زمانی رخ می دهد که بافتی مشابه پوشش داخلی رحم در خارج از رحم، معمولاً روی تخمدان ها، لوله های فالوپ یا پوشش لگن رشد می کند. این بیماری حدود 10 تا 15 درصد از زنان در سنین باروری را مبتلا می کند و می تواند علائم زیر را ایجاد کند:
درد شدید قاعدگی
درد مزمن لگن
درد هنگام مقاربت
ناباروری
خستگی و کاهش کیفیت زندگی
چرا محققان به سکته مغزی علاقه دارند؟
مطالعات جمعیتی قبلی نشان داده است که زنان مبتلا به اندومتریوز در معرض افزایش خطر سکته مغزی هستند، به ویژه سکته مغزی ایسکمیک، که زمانی رخ می دهد که جریان خون به بخشی از مغز مسدود شود. بر اساس این بررسی، این افزایش خطر ممکن است به دلیل التهاب طولانی مدت، لخته شدن خون غیرطبیعی و آسیب به عروق خونی باشد، نه فقط عوامل خطر سکته سنتی.
محققان تاکید می کنند که آندومتریوز به خودی خود یک عامل خطر برای سکته مغزی ثابت نشده است، اما شواهد رو به رشد نشان می دهد که این دو بیماری ممکن است مسیرهای بیولوژیکی مهمی داشته باشند.
این مطالعه چه چیزی را مورد بررسی قرار داد؟
این مطالعه یک مقاله مروری بود که به تجزیه و تحلیل تحقیقات موجود در موارد زیر پرداخت:
ارتباط بیولوژیکی بین آندومتریوز و سکته مغزی
چگونه التهاب و لخته شدن غیر طبیعی ممکن است این دو بیماری را به هم مرتبط کنند.
آیا می توان از مواد زیستی جدیدی به نام هیدروژل های تزریقی برای درمان دقیق آندومتریوز استفاده کرد؟
هیدروژل های تزریقی چیست؟
هیدروژل ها مواد نرم و ژل مانندی هستند که می توانند مستقیماً به بافت بیمار تزریق شوند.
این بررسی هیدروژلهایی را توصیف میکند که میتوانند داروهای ضدالتهابی را مستقیماً به ضایعات آندومتریوز برسانند، داروها را به آرامی در طول زمان آزاد کنند و توسط میدانهای نوری یا مغناطیسی فعال شوند تا بافتهای غیرطبیعی را از بین ببرند.
کاهش التهاب و در عین حال به حداقل رساندن عوارض جانبی در سایر نقاط بدن.
برخلاف درمانهای هورمونی که بر کل بدن تأثیر میگذارند، این هیدروژلها به گونهای طراحی شدهاند که فقط در جایی که بیماری قرار دارد کار کنند.
چرا ممکن است این مهم باشد؟
این محققان بر این باورند که ضایعات اندومتریوز مانند “نقاط داغ” عمل می کنند که به طور مداوم مولکول های التهابی و مواد لخته کننده را در جریان خون آزاد می کنند.
اگر درمانهای آینده بتواند این ضایعات را آرام یا معکوس کند، ممکن است: درد مزمن لگن را تسکین دهد، پیشرفت بیماری را کند کند و التهاب را در سراسر بدن کاهش دهد.
به طور بالقوه خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی و سکته را در دراز مدت کاهش می دهد.
با این حال، این مزایای بالقوه هنوز تئوری هستند و هنوز در بیماران نشان داده نشده است.
محدودیت ها چیست؟
این تحقیق چند محدودیت مهم دارد:
این مطالعه تحلیلی از مطالعات قبلی است، نه تحقیقات بالینی جدید. بیشتر فناوری های هیدروژل فقط در محیط های آزمایشگاهی یا پیش بالینی آزمایش شده اند.
در حال حاضر، هیچ مدرکی مبنی بر جلوگیری از سکته مغزی در زنان مبتلا به آندومتریوز وجود ندارد.
آزمایشات بالینی انسانی برای تعیین ایمنی، اثربخشی و نتایج بلند مدت مورد نیاز خواهد بود.
این بررسی روش جدیدی از تفکر در مورد آندومتریوز ارائه می دهد – به عنوان یک بیماری که ممکن است اثراتی فراتر از لگن، از جمله بر روی سیستم قلبی عروقی داشته باشد. همچنین هیدروژل های تزریقی را به عنوان یک درمان آینده امیدوارکننده که می تواند ضایعات اندومتریوز را با دقت بیشتری نسبت به درمان های فعلی مورد هدف قرار دهد، برجسته می کند. اگرچه این مفهوم از نظر علمی جذاب است، اما هنوز در مرحله تحقیقاتی است و قبل از تبدیل شدن به بخشی از مراقبتهای پزشکی معمول به کارهای بیشتری نیاز است.
https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S156757692608349?از طریق
