دستاورد نوین در ترمیم استخوان؛ ایمپلنتهای منیزیم و قلع با قابلیت زیستتخریبپذیری بهبودیافته
به گزارش خبرگزاری سلامت، پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در پروژه ای با عنوان «بررسی تأثیر افزودن ایتریم و عملیات حرارتی بر رفتار بیولوژیکی ایمپلنت های زیست تخریب پذیر حاوی منیزیم منیزیم و آلیاژهای قلع» به نتایج امیدوارکننده ای دست یافتند.
دکتر محبوبه بهلولی مجری اصلی این طرح تحقیقاتی توضیح داد: ترمیم استخوان های آسیب دیده به شدت یکی از چالش های اساسی در پزشکی مدرن محسوب می شود که در این راستا استفاده از ایمپلنت های جدید که دارای استحکام کافی، زیست تخریب پذیری و زیست سازگاری هستند اهمیت روزافزونی یافته است.
وی افزود: آلیاژهای منیزیم به دلیل نزدیک بودن خواص مکانیکی به استخوان و قابلیت جذب در بدن، پتانسیل بالایی برای این کاربرد دارند.
وی با اشاره به محدودیتهای آلیاژ منیزیم خالص مانند نرخ خوردگی بالا، تصریح کرد: برای غلبه بر این چالشها افزودن عناصری مانند قلع به منیزیم میتواند مفید باشد، اما در این مطالعه با افزودن تنها یک درصد وزنی ایتریم به آلیاژ منیزیم-قلع و بهینهسازی عملیات حرارتی، توانستیم به طور همزمان مقاومت ریزساختاری، مقاومت خوردگی و مکانیکی را بهبود بخشیم. ایمپلنت به میزان قابل توجهی
به گفته دکتر بهلولی، نتایج این تحقیق نشان می دهد که ترکیب بهینه شده منجر به تشکیل لایه های محافظ پایدارتر شده و میزان خوردگی را به میزان قابل توجهی کاهش داده است، ضمن اینکه این آلیاژ جدید زیست سازگاری بالایی با سلول های آزمایش شده نشان داده و قابلیت استفاده بالینی آن برای ایمپلنت های ارتوپدی موقت تقویت شده است. دستیابی به این نتایج مزایای بسیاری از جمله کاهش نیاز به جراحی های ثانویه، بهبود ایمنی ایمپلنت ها، کاهش عوارض بعد از عمل و افزایش رضایت بیمار را به همراه خواهد داشت.
به گزارش روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، یافته های این پروژه تحقیقاتی در مجله معتبر Results in Engineering از انتشارات Elsevier در سال 2025 منتشر شده است.
