به گزارش خبرگزاری سلامت، علی اصغر فرشاد به مناسبت روز جهانی بهداشت و ایمنی شغلی (28 آوریل، مطابق با 8 می) افزود: استرس شغلی، فرسودگی شغلی، تنش های سازمانی، خشونت کلامی، بی ثباتی شغلی و حجم کاری نامعقول از جمله عواملی هستند که سلامت کارکنان را به خطر می اندازند و به همین دلیل، سازمان بین المللی کار تاکید دارد که یک محیط کار سالم باید هم از بدن و هم از ذهن کارکنان محافظت کند.
به گفته وی، گزارش های بین المللی نشان می دهد که استرس شغلی، افسردگی و اضطراب از مهم ترین عوامل کاهش بهره وری و افزایش غیبت از کار هستند و به همین دلیل «کار ایمن» بدون توجه به مخاطرات روانی اجتماعی مفهومی ناقص است.
استاد مهندسی بهداشت حرفه ای مرکز تحقیقات بهداشت حرفه ای دانشگاه علوم پزشکی ایران خطرات روانی-اجتماعی را ناشی از طراحی شغل، سبک مدیریت، فرهنگ سازمانی و تعاملات محل کار دانست و عواملی مانند حجم کاری بیش از حد، قدردانی ناکافی، نوبت کاری نامناسب، کار از راه دور و بدون پشتوانه، تضاد با مدیر یا همکار را از جمله این عوامل برشمرد. خطرات
دکتر فرشاد با اشاره به تحولات اخیر در محیط های کاری افزود: اقتصاد دیجیتال، توسعه کار از راه دور، فشار بهره وری و تداخل کار و زندگی شخصی فشارهای روانی را افزایش داده است و تجربه دوران پسا کووید 19 نشان داده است که سلامت روان کارکنان به طور مستقیم بر کیفیت خدمات، ایمنی و تاب آوری سازمانی تأثیر می گذارد.
این متخصص بهداشت حرفه ای به گزارش جدید سازمان بین المللی کار در 3 فروردین 2026 اشاره کرد و گفت: برای اولین بار اعلام شد که سالانه 840 هزار مرگ ناشی از خطرات روانی – اجتماعی است. این گزارش تاکید می کند که استرس شغلی، فرسودگی شغلی، خشونت و بدرفتاری، ساعات کاری طولانی و عدم کنترل بر کار از عوامل اصلی این پیامدها هستند.
به گفته وی، بیش از 15 درصد بار جهانی بیماری های روانی به محیط کار نسبت داده می شود و 40 درصد از نیروی کار دنیا درجاتی از استرس شغلی را تجربه می کنند.
عضو فرهنگستان علوم پزشکی افزود: گزارش 27 آوریل 2026 نیز راهکارهای عملی را تشریح کرده و شامل تقویت قوانین ملی، ارزیابی خطرات روانی اجتماعی، آموزش مدیران، ایجاد سیستم های گزارش دهی ایمن، تقویت فرهنگ احترام و طراحی مناسب شغل می شود.
استاد دانشگاه علوم پزشکی ایران پیامدهای عدم توجه به این خطرات را اضطراب، افسردگی، اختلالات خواب، کاهش تمرکز، افزایش خطاها و تصادفات، بیماری های قلبی عروقی و کاهش رضایت از زندگی عنوان کرد و افزود: در سطح سازمانی بهره وری کاهش می یابد، غیبت افزایش می یابد و هزینه های جبران خسارت افزایش می یابد.
دکتر فرشاد در پایان تاکید کرد: پیام اصلی شعار ILO 2026 این است که ایمنی شغلی بدون سلامت روان کامل نیست، سازمان هایی که می خواهند پایدار، مولد و انسان دوست باشند باید مدیریت مخاطرات روانی- اجتماعی را به اندازه خطرات جسمی جدی بگیرند، این موضوع یک شعار گاه و بیگاه نیست، بلکه یک ضرورت مدیریتی، اخلاقی و اقتصادی است.
