قدرت عضلانی طول عمر زنان سالمند را پیش بینی می کند – خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان
سلامت جو به نقل از مدیکال نیوز، اینها یافته های پژوهشی است که توسط دانشگاه بوفالو نیویورک بر روی بیش از 5000 زن بین 63 تا 99 سال انجام شده است. این مطالعه نشان داد که زنانی که قدرت گرفتن دست بیشتری داشتند و آنهایی که پنج بار بدون کمک هر چه سریعتر از حالت نشسته بلند میشدند، در طی یک دوره هشت ساله پیگیری، خطر مرگ کمتری داشتند.
میزان مرگ و میر کمتر حتی پس از محاسبه فعالیت بدنی و رفتار بی تحرک مشهود بود، همانطور که با داده های شتاب سنج، سرعت راه رفتن (شاخص آمادگی قلبی عروقی) و پروتئین واکنشی C، بیومارکر خونی التهاب که به نظر می رسد عامل اصلی از دست دادن عضله و مرگ زودرس است، اندازه گیری شد.
در واقع، به ازای هر 7 کیلوگرم افزایش وزن، به طور متوسط 12 درصد مرگ و میر کمتری وجود داشت. وقتی نوبت به بلند شدن از روی صندلی رسید، محققان با حرکت از کندترین زمان به سریعترین زمان در فواصل 6 ثانیهای، 4 درصد کمتر از میزان مرگ و میر را دریافتند.
قدرت گرفتن و ایستادن از روی صندلی دو تستی هستند که معمولاً برای تعیین سطح قدرت در بین بیماران مسن در محیطهای بالینی استفاده میشوند.
دکتر مایکل لامونت، سرپرست تیم تحقیق، میگوید: «اگر قدرت عضلانی کافی برای ایستادن ندارید، انجام فعالیتهای هوازی مانند پیادهروی، که شایعترین فعالیت تفریحی گزارششده در بزرگسالان ۶۵ سال و بالاتر است، دشوار خواهد بود».
لامونت ادامه می دهد: «قدرت عضلانی، از بسیاری جهات، فرد را قادر می سازد تا بدن خود را از نقطه ای به نقطه دیگر حرکت دهد، به خصوص زمانی که برخلاف جهت گرانش حرکت می کند. پیری سالم احتمالاً بهتر است از طریق مقادیر کافی فعالیت بدنی هوازی و تقویت کننده عضلات دنبال شود. وقتی دیگر نمی توانیم بلند شویم و حرکت کنیم، دچار مشکل می شویم».
لامونت میگوید: «این مطالعه بزرگترین مطالعه تا به امروز برای ارزیابی قدرت عضلانی در رابطه با طول عمر در زنان بالای 60 سال است.» وی افزود که اکثر مطالعات اپیدمیولوژیک در مقیاس بزرگ قبلی فاقد معیارهای فعالیت بدنی، التهاب و آمادگی قلبی عروقی مورد استفاده در این مطالعه بودند.
این معیارها به لامونت و همکارانش کمک کرد تا به طور همزمان این عوامل مهم مرگ و میر را در نظر بگیرند تا رابطه با قدرت عضلانی را بهتر از هم جدا کنند.
حتی در میان زنانی که دستورالعملهای فعلی فعالیت بدنی برای بزرگسالان – 150 دقیقه فعالیت هوازی با شدت متوسط - را رعایت نمیکردند، آنهایی که قدرت عضلانی بالاتری داشتند، مرگ و میر کمتری داشتند.
راههای زیادی برای عضلهسازی وجود دارد، از جمله استفاده از وزنههای آزاد معمولی و دمبلها یا دستگاههای وزنهبرداری، یا تمرینات وزن بدن مانند شنای اصلاحشده سوئدی و پرس دیواری.
لامونت می افزاید: «حتی ممکن است رفتن به باشگاه ضروری نباشد. حتی استفاده از قوطیها یا کتابها بهعنوان نوعی مقاومت، محرک ماهیچههای اسکلتی است و میتواند توسط افرادی که گزینههای دیگر برایشان امکانپذیر نیست، استفاده شود.
لامونت خاطرنشان می کند که افراد مسن به ویژه باید با پزشک خود در مورد بی خطر بودن شروع تمرینات تقویت عضلانی مشورت کنند و می افزاید کسانی که با این نوع فعالیت ها آشنا نیستند باید با یک فیزیوتراپ یا متخصص ورزش مشورت کنند تا از ایمنی و همچنین دستیابی به اهداف قدرتی مطلوب اطمینان حاصل کنند.
