سلامت جو به نقل از هلث دی نیوز، یک مطالعه بزرگ نشان می دهد که ژنتیک می تواند تا ۵۵ درصد از طول عمر انسان را تشکیل دهد. این تاثیر بسیار بیشتر از برآوردهای قبلی است که بین 6 تا 33 درصد متغیر بود.
محققان با مطالعه دوقلوها و جدا کردن مرگهای ناشی از عوامل خارجی مانند تصادفات یا عفونتها از مرگهای مرتبط با پیری داخلی مانند بیماریهای مزمن یا کاهش طبیعی سلامت به این نتیجه رسیدند.
آنها گفتند که با این کار توانستند تصویر واضح تری از رابطه بین ژنتیک و طول عمر به دست آورند.
بن شنهار، نویسنده اصلی این مطالعه، گفت: “تعدادی که ما به دست آوردیم غیر منطقی نیست. اگر به مطالعات دوقلو روی تقریباً هر چیزی در انسان نگاه کنید، به این 50 درصد خواهید رسید.”
مورتن شیبی نادسن، یکی دیگر از کارشناسان دانشگاه کپنهاگ، گفت: «این رویکرد به ما کمک کرده تا با حذف آنچه که او «صدای خارجی» مینامد، پیری را بهتر درک کنیم.
شیبای نادسن گفت: ما حداکثر 120 سال زندگی می کنیم، یک سلول مخمر 13 روز و نهنگ های کمان 200 سال عمر می کنند. بنابراین ما از قبل میدانیم که ژنهای ما محدودیتهایی برای طول عمر ما تعیین میکنند، همانطور که اکنون انجام میدهند.»
اما دکتر اریک وردین، مدیر عامل موسسه تحقیقات پیری باک در کالیفرنیا، گفت: «برخی از مرگها که «غیرطبیعی» در نظر گرفته میشوند (مانند مرگهای ناشی از عفونتهایی مانند کووید) ممکن است هنوز تحت تأثیر ژنتیک باشند.
وردین توضیح داد: «ما میدانیم که ژنهای شما نقش بزرگی در واکنش شما به عفونت دارند.
با این حال، شنهار گفت که تیم او دادهها را مجدداً بررسی کردند و خطرات افزایش سلامتی را با افزایش سن در نظر گرفتند و ژنتیک هنوز حدود 50 درصد از امید به زندگی را توضیح میدهد.
این مطالعه همچنین از تحقیقات قبلی حمایت می کند که نشان می دهد افرادی که تا 100 سالگی زندگی می کنند اغلب ژن هایی دارند که خطر ابتلا به بیماری های مزمن را در آنها کاهش می دهد.
وی افزود: مشخص است که این افراد فقط برای رسیدن به 100 سالگی تلاش نمی کنند، خیر، ژن های محافظی دارند که آنها را از آسیب های پیری محافظت می کند.
تاکنون، تنها چند ژن – FOXO3، APOE و SIRT6 با طول عمر مرتبط بوده اند. وردین گفت، احتمالاً طول عمر توسط ژن های زیادی که با هم کار می کنند تعیین می شود، نه فقط یک ژن.
با این حال، هر دو محقق تاکید کردند که سبک زندگی بسیار مهم است.
شنهر توضیح داد که اگر ژنتیک 55 درصد را توضیح دهد، 45 درصد تحت تأثیر چیزهایی مانند رژیم غذایی، ورزش و عادات سبک زندگی است.
وی گفت: پیام مقاله ما این نیست که سبک زندگی، ورزش و رژیم غذایی مهم نیست. اگرچه ژنتیک پتانسیل یا محدوده خاصی را برای طول عمر طبیعی ایجاد می کند، ممکن است بسته به سبک زندگی کمی تغییر کند. بنابراین سبک زندگی همچنان مهم است.”
