همایش «پارتی فرشتگان» با حضور بیش از 200 بیمار سرطانی برگزار شد – خبرگزاری مهر ایران و جهان

سلامت جو، همایش «پارتی فرشتگان» همزمان با اعیاد شعبانیه و با حضور بیش از 200 بیمار سرطانی و همراهان برگزار شد.

این مراسم از ابتدای برنامه با تلاوت آیاتی از کلام الله مجید آغاز شد و در ادامه لبیک شعبانیه همراه با اجرای مراقبه قسمت های ابتدایی همایش را تشکیل داد.

در ادامه برنامه کارگاه تخصصی روانشناسی با محوریت اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) با سخنرانی زوانیان برگزار شد. وی در سخنان خود به این سوال پرداخت که چرا برخی از بیماران با شنیدن نام بیماری آسیب‌پذیری روانی بیشتری نشان می‌دهند و در همین راستا با عنوان «رزونانس تاب‌آوری در تلاطم تروما؛ تبیین روان‌شناختی مواجهه با بحران بیماری» به تبیین ابعاد روان‌شناختی این معضل پرداخت.

با اشاره به اینکه مواجه شدن با خبر یک بیماری صعب العلاج چه برای فرد و چه برای عزیزانش بسیار شبیه یک شوک روانی ناگهانی و ویرانگر است، گفت: این اتفاق تمام ساختارهای معنایی ذهن فرد را به چالش می کشد. آنچه باعث تفاوت در واکنش افراد به این بحران می شود، نه تنها ماهیت بیماری، بلکه مکانیسم های دفاعی و زیرساخت های شخصیتی آن ها است. برخی افراد با آرامش بیشتری از این بحران عبور می کنند و برخی دیگر دچار فروپاشی، مسئولیت اغراق آمیز یا فاجعه سازی می شوند.

وی در ادامه به بررسی تفاوت های فردی در سوگ و آسیب پذیری روانی پرداخت و افزود: مسئولیت پذیری افراطی، یادگیری دوران کودکی، ویژگی های ژنتیکی و حتی ساختار عصبی افراد در تاب آوری آن ها نقش مهمی دارد. برخی افراد به جای تمرکز بر روند درمان، درگیر نگرانی از آینده دیگران می شوند و این باعث فرسودگی آنها می شود. همچنین ضریب هوشی و توانایی ذهنی در حل مشکلات در مدیریت بحران نقش اساسی دارد و ناتوانی در یافتن راه حل، فرد را به سمت واکنش های عاطفی فاجعه آمیز و افراطی سوق می دهد.

قنائیان تاکید کرد: واکنش هایی مانند انکار، عصبانیت، گوشه نشینی یا پناه بردن به معنویت و مراقبه در مراحل اولیه کاملا طبیعی است و بخشی از روند سوگواری برای سلامتی از دست رفته تلقی می شود. هر فردی بر اساس شخصیت، ژنتیک و تربیت خود حق دارد این مسیر را طی کند و هیچ کدام از این واکنش ها در ماه های اولیه نباید مورد انتقاد قرار گیرد.

وی با اشاره به مرز غم و اندوه طبیعی و اختلال PTSD گفت: سه عامل شدت، مدت و کیفیت واکنش ها تعیین کننده سلامت روان بلند مدت است. اگر پس از گذشت حدود شش ماه، فرد در انکار مطلق باقی بماند، از ادامه درمان خودداری کند یا دچار افسردگی شدید شود، دیگر نمی توان این وضعیت را ماتم عادی تلقی کرد و احتمال بروز اختلال استرس پس از سانحه بسیار زیاد خواهد بود. در این شرایط، مدیریت ذهن یک ضرورت است، زیرا بسیاری از دردهای جسمی تحت تأثیر ذهن قرار می گیرد و قدرت ذهن حتی می تواند نقش موثری در درمان سرطان داشته باشد.

در بخشی دیگر از این کارگاه راهبردهای حمایتی مورد بحث و بررسی قرار گرفت. دکتر ژانیان حمایت اجتماعی و مشارکت در گروه های همفکر را موثرترین عوامل بهبود روانی دانست و تصریح کرد: شرکت در کمپین ها و جلسات گروهی احساس تنهایی را کاهش می دهد و به بیماران کمک می کند با مشاهده توانمندی های دیگران جسارت درونی خود را بازیابند. اما حضور در این گروه ها باید آگاهانه باشد تا فرد دچار همجنس گرا هراسی مخرب نشود و از تبادل تماس های شخصی با بار منفی روانی اجتناب کند.

وی نقش همراهان بیماران را بسیار مهم دانست و افزود: همراهان باید شنونده باشند نه نصیحت کننده، از سرزنش و نسبت دادن بیماری به اشتباهات یا گناهان گذشته بپرهیزند، حضور مستمر و اطمینان بخش خود را با جملاتی از جمله «هر وقت بخواهی من اینجا هستم» نشان دهند و در عین حال مراقب فرسودگی روحی خود باشند.

قنائیان در ادامه به اهمیت تماس فیزیکی اشاره کرد و گفت: در آغوش گرفتن، نوازش و ماساژ نه تنها حرکات احساسی بلکه ابزاری علمی برای کاهش هورمون های استرس، افزایش احساس امنیت و تقویت سیستم ایمنی بدن است. وی در همین راستا با پخش یک قطعه موسیقی از بیماران و همراهانشان خواست همدیگر را در آغوش بگیرند تا برای لحظاتی احساس امنیت را تجربه کنند.

در قسمت پایانی مراسم لواسانی یکی از زنان سرطانی که چندین مرحله شیمی درمانی را پشت سر گذاشته است روی صحنه حاضر شد و از تجربه مبارزه با این بیماری گفت. وی تصریح کرد: این بیماری به انتخاب خودمان وارد زندگی ما نشده و در ابتدای سفر اغلب در حالت معلق هستیم و فکر می کنیم که زندگی به پایان رسیده است. احساس گناه و سرزنش خود شما را به جایی نمی رساند.

وی ادامه داد: بعد از مدتی متوجه می شویم که بیماری جزئی از زندگی ما می شود اما تمام زندگی ما نیست. انزوا، افسردگی و حبس کردن خود در اتاق به بهبودی شما کمکی نمی کند. پس از آن باید بپذیریم که راهی جز حرکت به سمت درمان نیست و با فاصله گرفتن و فرار این بیماری درمان نمی شود.

لواسانی با تاکید بر گذراندن مراحل رشد در مسیر بیماری، گفت: نباید از جامعه فاصله بگیریم، زیرا رشد ما با میزان تاثیر ما ارتباط مستقیم دارد و این تاثیرگذاری در هر شرایطی امکان پذیر است. ما نمی‌توانیم فصل سخت زندگی‌مان را حذف کنیم، اما می‌توانیم قهرمان این فصل باشیم و رنج را به معنایی تبدیل کنیم که ما را گسترش دهد و رشد دهد.

در ادامه این مراسم برخی از افرادی که تاکنون با این بیماری مبارزه کرده اند سعی کردند با داستان هایی از زندگی خود تجربیات، روحیه و امید خود را به سایر حاضران ارائه دهند.

در پایان این نشست از بیماران فیروزگر، یاس، بازرگانان، کمیته امداد پردیس و مددجویان آزاد با حضور تعدادی از خیرین موسسه تجلیل شد و بیماران حاضر در این مراسم شامل این مراکز درمانی بودند.