به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از وبدا، وحید محمد کریمی به عوامل موثر در بروز این بیماری اشاره کرد و گفت: عوامل متعددی در بروز سرطان روده بزرگ نقش دارند که می توان آنها را به دو دسته عوامل غیرقابل تغییر و عوامل متغیر تقسیم کرد. سن بالای 50 سال، سابقه خانوادگی سرطان روده بزرگ یا پولیپ آدنوماتوز، بیماری های التهابی روده مانند کرون و کولیت اولسراتیو و برخی از سندرم های ژنتیکی ارثی از مهم ترین عوامل تغییر ناپذیر در نظر گرفته می شوند.
وی افزود: از سوی دیگر سبک زندگی ناسالم مانند رژیم غذایی کم فیبر و پرچرب، مصرف گوشت قرمز و فرآوری شده، چاقی و اضافه وزن، کم تحرکی و عدم فعالیت بدنی منظم، مصرف دخانیات و الکل از عوامل قابل تعدیل هستند که می توانند با اصلاح آن ها خطر ابتلا به عفونت را به میزان قابل توجهی کاهش دهند.
محمد کریمی یکی از چالش های اصلی مواجهه با سرطان روده بزرگ را نداشتن علائم مشخص در مراحل اولیه عنوان کرد و گفت: بسیاری از بیماران در ابتدای بیماری هیچ علامتی ندارند و یا علائم آن ها بسیار خفیف و غیراختصاصی است. با این حال، توجه به برخی نشانه ها می تواند بسیار مفید باشد.
وی توصیه کرد: در صورت بروز علائم ناشی از تغییر الگوی اجابت مزاج، اسهال یا یبوست طولانی مدت، وجود خون در مدفوع روشن یا تیره، درد یا گرفتگی مزمن در ناحیه شکم، کم خونی ناشی از کمبود آهن، کاهش وزن بدون دلیل، احساس دفع ناقص، و در صورت ادامه مداوم خستگی و ضعف به طور مداوم به فرد مراجعه کند، به خصوص در صورت تداوم خستگی و ضعف طولانی مدت باید با فرد مشورت کرد. یک دکتر
محمد کریمی با بیان اینکه غربالگری یکی از موثرترین راهکارها برای تشخیص زودهنگام و نجات جان بیماران است، افزود: بهترین راه مبارزه با سرطان روده بزرگ، تشخیص آن در مراحل اولیه است که درمان موثرتر و شانس بهبودی کامل بسیار بالاست.
به گفته وی، روش های غربالگری مختلفی وجود دارد که از مهم ترین آنها می توان به کولونوسکوپی، سیگموئیدوسکوپی و آزمایش خون مخفی مدفوع (FOBT) اشاره کرد. توصیه می شود افراد با خطر متوسط غربالگری را از سن 45 یا 50 سالگی و زیر نظر پزشک شروع کنند. برای افرادی که سابقه خانوادگی یا عوامل خطر بالاتری دارند، شروع زودتر و فواصل غربالگری کوتاهتر ممکن است مورد نیاز باشد.
محمد کریمی با اشاره به پیشرفت چشمگیر در حوزه درمان سرطان افزود: خوشبختانه علم پزشکی در زمینه درمان سرطان روده بزرگ دستاوردهای چشمگیری داشته است. جراحی همچنان اصلی ترین درمان تومورهای قابل برداشت است.
وی ادامه داد: شیمی درمانی، پرتودرمانی و ایمونوتراپی نیز نقش بسیار مهمی در کنترل بیماری، کاهش عوارض و بهبود بقای بیماران در سال های اخیر دارند. انتخاب روش درمان بستگی به مرحله بیماری، وضعیت عمومی بیمار و خصوصیات مولکولی تومور دارد و این تصمیم در جلسات بورد تومور با حضور تیم تخصصی گرفته می شود.
