سلامت جو به نقل از مدیسین نت، محققان پرتغالی ۵۸ بزرگسال ۶۲ تا ۹۲ ساله را که در خانه های سالمندان زندگی می کردند، مورد بررسی قرار دادند. 38 نفر از آنها قبلاً از اختلالات شناختی رنج می بردند.
از همه آنها خواسته شد تا از یک قلم و تبلت دیجیتال برای کشیدن خطوط، کپی جملات و نوشتن عبارات دیکته شده استفاده کنند – تحت محدودیت زمانی شدید.
تمرینهای ساده کنترل قلم، شرکتکنندگان مبتلا به اختلال شناختی را از افرادی که فاقد آن بودند، متمایز نکرد. اما وظایف دیکته انجام شد.
افراد مسنتر مبتلا به اختلال شناختی اغلب برای شروع نوشتن زمان بیشتری میبردند، آهستهتر مینوشتند و الگوهای حرکتی تکهتکهتری داشتند – بهویژه در جملات طولانیتر و دشوارتر.
محققان می گویند دیکته مغز را مجبور می کند چند کار را انجام دهد – گوش دادن، پردازش زبان، تبدیل صداها به کلمات نوشتاری و هماهنگ کردن حرکات. و با کاهش این سیستم ها، هماهنگی نوشته ها کمتر می شود.
آنا ریتا ماتیاس، نویسنده ارشد و استادیار دپارتمان ورزش و سلامت در دانشگاه اِوورا در پرتغال می گوید: نوشتن فقط یک فعالیت حرکتی نیست، بلکه پنجره ای به مغز است.
او در یک انتشار خبری گفت: «ما دریافتیم که افراد مسن مبتلا به اختلال شناختی الگوهای مشخصی را در زمانبندی و سازماندهی حرکات دست خط خود نشان میدهند. کارهایی که نیاز به نیازهای شناختی بالاتری دارند نشان میدهند که زوال شناختی در درجه سازماندهی کارآمد و منسجم حرکات دست خط در طول زمان منعکس میشود.
ماتیاس گفت که کارهای نوشتاری ساده و ابزارهای دیجیتال ارزان قیمت می توانند روزی به نظارت بر کاهش شناختی در تنظیمات معمول مراقبت های بهداشتی مانند مطب پزشکان کمک کنند.
